"Głebokie zainteresowanie praktyką Taiji - cześć 2. Chansijing..", Świat Neijia Nr 25 (sierpień 2002) Drukuj

Chen Taijiquan

GŁĘBOKIE ZAINTERESOWANIE PRAKTYKĄ TAIJI - CZĘŚĆ 2
CHANSIJING - ENERGIA ROZWIJANIA JEDWABNEGO KOKONU
Konrad Dynarowicz

Inspiracją do napisania tego artykułu (jest to jego druga część) stała się kaligrafia W.M. Chen Xiaowanga - 

Styl Chen Taijiquan charakteryzuje się nie tylko miękkością jest w nim również i twardość. Można o nim powiedzieć, że jest w nim powolność i szybkość, równowaga pomiędzy yin i yang. Jedną z najistotniejszych cech stylu Chen jest chansijing - energia rozwijania jedwabnego kokonu. Nazwa to ma swoje źródło w tym, iż zewnętrzne ruchy tych ćwiczeń przypominają ruchy jedwabnika przędącego jedwabną nić. Chansijing jest naturalnym odzwierciedleniem peng jin. Peng jin natomiast jest jedną z podstawowych energii, które zawierają się w formach Taijiquan(1). Według W.M. Chen Xiaowanga: "w każdym z ruchów Taijiquan musi być zachowana energia peng"(2). Mistrz Chen mówił również, iż "chansijing jest podstawową metodą ćwiczenia Taijiquan"(3). Dlatego też w Chenjiagou (wiosce rodziny Chen) mówi się, że: "Laojia Yilu (czyli Pierwsza Forma Starego Stylu) jest jak jedno duże ćwiczenie chansijing"(4). Im dłużej ćwiczy się tą formę tym lepiej rozumie się istotę jej ruchów, jak i bojowe ich zastosowania.

Chansijin ma swoje źródło w talii, a wzmacniana jest dzięki przyjmowaniu właściwej i dobrze zakorzenionej pozycji. Chansijing pozwala łączyć ze sobą ruch po krzywej z ruchem po prostej. Każdy mięsień i każde ścięgno współpracują ze sobą by wytworzyć siłę, która znana jest też pod nazwą "siła ruchu po linii spiralnej"(5). Dzięki temu ruchowi, ruchowi wykonywanemu po spirali całe ciało ćwiczy energię rozwijania jedwabnego kokonu, która stanowi podstawę wewnętrznej siły (nei jing).

Chansijing Chansijing

Styl Chen Taijiquan charakteryzuje się metodą treningową polegającą na wykonywaniu "miękkich" ruchów tak by ciało stało się bardziej wrażliwe. "Miękkie" wykonywanie ruchów może być przez niektórych ludzi lekceważone (szczególnie przez praktyków zewnętrznych systemów), wynika to niestety z braku zrozumienia przez nich, że jest to sposób budowania wewnętrznej siły (nei jing) oraz "twardości". Ruchy Taiji mogą wyglądać na miękkie, jednak nie są one ani słabe ani też bezładne.

Sposób rozwijania chansijing jest bardzo prosty, jeśli chodzi o zasady, ale jednocześnie bardzo skomplikowany. Skomplikowany, ponieważ rozwój chansijing zabiera wiele czasu, wymaga bowiem jednoczesnego użycia ciała, umysłu, dan tian oraz qi. Zwyczajni ludzie używają 40 - 50% siły całego ciała. Jeśli dobrze rozumiemy ideę chansijing, możemy wykorzystać całość potencjału naszego ciała.

Nei jing, wewnętrzna siła w Taijiquan charakteryzuje się elastycznością, ciągłością i mocą, może zawierać się zarówno w wolnych jak i szybkich ruchach. Jeśli są wykonywane prawidłowo zawierają w sobie chansijing. Dzięki temu zachowuje się właściwe połączenie pomiędzy yin i yang. Na zewnątrz widzimy tylko miękkość. Jest to tylko zewnętrzne odczucie miękkości. Tak naprawdę wewnątrz miękkości jest też i twardość. W twardości mamy też i miękkość. Jan Silberstorff podczas jednego z seminariów szkoleniowych(6) mówił, iż "wysokie umiejętności w Taijiquan polegają na jednoczesnym użyciu miękkości i twardości"(7).

Według przodka W.M. Chen Xiaowanga, Mistrza Chen Xin (Chen Pinsan) (1849-1929): "Taijiquan jest metodą wykorzystującą ruch po spirali " ... "jeśli nie rozumiesz tego, nie rozumiesz też i sztuki walki"(8). Ćwiczenia rozwijania jedwabnego kokonu pozwalają stworzyć zewnętrzne ruchy, które współistnieją z wewnętrzną, podobną do stali twardością. Oznacza to, że, jak mówiono w rodzinie Chen umysł (yi) a nie siła (li) prowadzi energię qi wewnątrz ciała.

W stylu Chen Taijiquan (używając porównania do technik tkackich) chansijing można uważać za osnowę, natomiast "otwarcie i zamknięcie""pustkę i stałość" za wątek tkaniny(9). Mówi się, że ta podstawowa struktura łączy ze sobą "twardość i miękkość", szybkość i powolność. Łączą się one ze sobą wewnątrz ruchów formy Taijiquan. Opanowanie tych umiejętności konieczne jest by posiąść wysokie umiejętności w sztukach walki(9).

Są one skoordynowane z czterema następującymi zasadami: /1/ należy utrzymywać ciało prosto, należy też zachować jego środek ciężkości; /2/ głowa trzymana jest tak jakby była zawieszona na strunie; /3/ należy oddychać w naturalny sposób; /4/ qi obniżane jest do dan tian(8). Opanowanie tych zasad stanowi wysoki poziom sztuk walki.

Aby osiągnąć wysoki poziom w Taijiquan należy szczerze uczyć się i przekazywać nauki swojego nauczyciela. Nie można też odstępować od istoty (esencji) Taiji i nauczać w nieprawidłowy sposób. Chcąc uniknąć tych niebezpieczeństw powinno się wykazywać shen qu - "głębokie zainteresowanie (praktyką Taiji)".

PS. 
Idea chansijing tak naprawdę zawarta jest we wszystkich stylach kung fu. Dlatego też ci praktycy, który dobrze opanowali ćwiczone przez siebie systemy, stosują tą zasadę w praktyce(3) (5) (7).

Przypisy:
1. "The principle of relaxation in Chen Tai Chi Chuan. Part Two." http://home.earthlink.net/%7escaramouche.frame3.htmll
2. Osobiste notatki z wykładów W.M.Chen Xiaowanga z seminarium szkoleniowego, które odbyło się w Ryni k.Warszawy w roku 2001.
3. Informator: "The International Taoist Camp. Slovenia 2000". INBI, WCTAG.
4. http://www.chenvillage.com
5. Konrad Dynarowicz, "Chanxijing-energia jedwabnego kokonu", Kungfu 3(9)93, str.34-35
6. Konrad Dynarowicz, "Seminarium z Janem Silberstorffem, Lanckorona-Kraków, 22-24.01.2002., MSW "Samuraj" 2(46)02.
7. Notatki własne z seminarium szkoleniowego z Janem Silberstorffem w Lanckoronie-Krakowie, 22-24.01.2002.
8. Excerpts from "Illustrated explanations of Chen family Taijiquan" by Chen Xin, translated from chinese by Jarek Szymanski; http://www.chinafrominside.com
9. Pan Yongzhou, "The essence of Taijiquan", The Chenstyle Journal vol.5, No 1.