Chen Taijiquan Drukuj

Skąd się wziął podział Taijiquan (Tai Chi Chuan) na styl Chen, Yang, Sun i Wu? Czym różnią się od siebie? O tym można przeczytać poniżej.

Taijiquan jest zarówno najstarszą, jak i najbardziej znaną odmianą wewnętrznych sztuk walki. W swej długiej historii przechodził liczne transformacje. Zmieniano zarówno wygląd ruchów, jak i sposób oraz cele praktyki. Niezmienione pozostały jednak fundamentalne dla tego stylu zasady: prosty kręgosłup, ruchy będące zawsze ruchami całego ciała, oddech zharmonizowany z ruchami, nacisk na rozwój i wykorzystanie energii wewnetrznej qi. Bedąc niegdyś przede wszystkim sztuką walki, po drugiej wojnie światowej uprawiany był głównie jako ćwiczenie zdrowotne. Te dwa aspekty, samoobrony i zdrowotnej profilaktyki były zawsze obecne w Taiji i dziś w wielu szkołach są traktowane z tą samą uwagą.

Styl Chen - najstarszy spośród stylów Taijiquan. Powstał w XVII wieku. Jego twórcą był generał Chen Wanting, żołnierz który u kresu swego życia, po latach wojennych doświadczeń, scalił posiadaną wiedzę o różnych stylach walki i qigong w jeden spójny system, który przekazał nastepnie członkom swojej rodziny. (Wszystkich zainteresowanych najnowszymi odkryciami dotyczącymi powstania Taijiquan zapraszam do działu PUBLIKACJE - TAIJIQUAN). Styl ten zawierał oprócz wielu form z bronią, osiem form ręcznych które z końcem XVIII wieku zostały skondensowane do dwóch form przez mistrza Chen Changxinga. W połowie naszego wieku mistrz Chen Fake przekształcił formy Chen Changxina i odtąd mówi się o formach starej i nowej rodziny. Styl Chen w odróżnieniu od innych stylów Taijiquan preferuje pozycję jeźdźca gdy inne style preferują pozycję łucznika. Wiekszość ruchów w pierwszej formie wykonuje się wolno, spokojnie, pojawiają się pomiedzy nimi jednak bardzo szybkie, gwałtowne ruchy wykorzystujące umiejetność wykorzystania eksplodującej energii fa jing. Na te ostatnie kładzie się szczególnie silny nacisk w drugiej formie - pao tui. W obu formach kładzie się też nacisk na wyrażanie w ruchach spiralnej energii jedwabnego kokonu - chansijing.

Styl Yang - jest najbardziej popularny pośród ćwiczących. Ruchy są wykonywane w sposób bardzo łagodny, powolny, z naciskiem na kolistość ruchów. Stworzony na początku XIX wieku przez mistrza Yang Luchana, został w I połowie naszego wieku przekształcony przez mistrza Yang Chengfu który nadał mu te formę którą znamy obecnie. Olbrzymia popularność tego stylu zarówno w Chinach, jak i w okresie powojennym na Zachodzie zacheciła wielu mistrzów do opracowania nieco krótszych wersji bazowej, 108 ruchowej formy, co jeszcze bardziej przyczyniło się do spopularyzowania stylu Yang jako doskonałej formy rekreacji, profilaktyki zdrowotnej, medytacji w ruchu. Obecnie można zaobserwować renesans zainteresowania tym stylem również jako sztuką samoobrony.

Style Wu i Sun - mniej popularne wśród ćwiczących odmiany Taijiquan. Istnieją dwa style Wu zapisywane odmiennymi ideogramami. Jeden bedący w istocie wersją stylu Yang, przekazany przez Wu Jianquan, ucznia mistrza Yang Luchan i jego syna Yang Banhou. Drugi stworzony przez Wu Yuxinga, ucznia Yang Luchana i Chen Chinpinga. Styl charakteryzują zwarte, wysokie pozycje, oszczędne, miękkie ruchy nie do pomylenia z innymi odmianami Taiji. Styl ten jest uważany za bardzo skuteczny w samoobronie. Styl Sun jest efektem przemyśleń jednego z najwybitniejszych mistrzów naszego wieku, mistrza Sun Lutang. Bedąc wybitnym ekspertem stylów Baguazhang i Xingyiquan zapoznał się również z Taiji w odmianie Wu Yuxinga. Taiji Sun Lutanga bazuje przede wszystkim na Xingyi, zachowując charakterystyczny dla tego stylu sposób poruszania się i zwartość ruchów. Obecnie pojawiają się nowe, niekiedy po prostu nieznane dotychczas szerokim kręgom entuzjastów Taijiquan style jak: styl Zhaobao rywalizujący o palmę historycznego pierwszeństwa ze stylem Chen, styl Wu Chi, Fu, czy Chang stworzony przez mistrza chinskich zapasów Zhang Dongshenga.